τόλμα — daring · Greek word G9458

A πρὸς τόλμην πεσεῖν S. Ichn. 11 (Pap.), which is not guaranteed by the metre) only the form τόλμα (acc. τόλμαν, e. g. E. IT 862 ) occurs in Att. and Trag., E. Andr. 702, Ion 1264, Fr. 426 (in E. Ion 1416, ἥ γε τόλμα σου (cj. Jodrell) is the prob.l.), Th. 3.82, 6.59, Pl. La. 193d, R. 575a, Gal. 15.144, POxy. 1119.8 (iii A. D.), etc.; so in Ion., Hdt. 7.135; but τόλμη (nom.) in Clitarch. 35J., acc. τόλμην LXX Ju. 16.10(12) cod. Alex.: Dor. τόλμα, Pi. O. 9.82, 13.11:—courage, hardihood, Pi. ll. cc., Hdt. 2.121.ζ́, Trag. and Att. (v. supr.); τόλμα καλῶν courage for noble acts, Pi. N. 7.59; τῶνδε τόλμαν σχεθεῖν to have courage or nerve for this business, A. Pr. 16.

2 in bad sense, over-boldness, recklessness, Id. Ch. 1004 ( 996 ); πῶς οὖν.. ἐς τόδ’ ἂν τόλμης ἔβη; S. OT 125, cf. E. Ion 1264, etc.; τόλμης ἔργα κἀναισχυντίας Ar. Th. 702; τ. ἀλόγιστος Th. 3.82, cf. 6.59; τ. καὶ ἀναίδεια Antipho 3.3.5, Is. 6.46; θρασύτης καὶ τ. Pl. La. 197b; τ. καὶ ἀναισχυντία Id. Ap. 38d; ἡ ἄφρων τ. Id. La. 193d.

II a bold or daring act, φίλτρα τόλμης τῆσδε A. Ch. 1029; τόλμας (gen.), ἃν ἔρεξα E. Andr. 838 (lyr.): pl., κακὰς δὲ τόλμας μήτ’ ἐπισταίμην ἐγώ S. Tr. 582, cf. Aj. 46; ἀνόσιοι πληγῶν τ. Pl. Lg. 881a, cf. Ep. 336d.

III Pythag. name for 2, Anatol. ap. Theol.Ar. 8. (v. Τλάω.)